Print versie     

Column 4 - d.d. 15.10.2009

Reni on Tour

Onbekend maakt onbemind en daarom gaat Reni on Tour. Of beter gezegd: Reni is on Tour. Vanaf september vorig jaar geef ik voorlichting over MS en over de  MS Research. Overal in het land. Bij bedrijven, serviceclubs, afdelingen van de MSVN-de MS vereniging -, op symposia en in de media. Ontzettend leuk om te doen en belangrijk. Mijn gedachte: Meer aandacht- Meer geld- Meer onderzoek- Eerder een genezend medicijn. En dat zou mooi zijn.

Ik leg de lat hoog, maar een einde aan MS is het ultieme doel. Voor nu zou ik ook heel erg blij zijn met een medicijn wat die rotvermoeidheid vermindert. Elke lezing die ik geef draagt daar aan bij. Maar elke lezing heeft een ander karakter. Het publiek bij een afdeling van de MSVN heeft geen uitgebreide uitleg nodig van wat MS precies is. Daar is het veel belangrijker te vertellen wat de MS Research doet en wat er op  internationaal niveau gebeurd. Je publiek is belangrijk. Wat ik graag wil is dat mijn publiek aandachtig, nieuwsgierig en maatschappelijk betrokken is. Als ik mijn lezingen voorbereid zorg ik ervoor dat mijn verhaal interessant is en voldoende uitdaagt.

Normaal ligt de gemiddelde leeftijd van mijn publiek tussen de twintig en zestig jaar. Deze zomer kwam daar verandering in. Ik werd uitgenodigd bij een aantal basisscholen in onder andere Vlissingen. De leeftijd van mijn publiek kelderde dramatisch. Op een enkele juf en meester na, was mijn publiek nu tussen de vier en twaalf jaar. En hoe leg je aan kinderen uit wat MS is en zorg je ervoor dat er vragen gesteld worden? Dat je verhaal begrijpelijk is en dat niemand zich verveelt? Ik moet toegeven dat ik daar wel een aantal weken over heb moeten nadenken en dat ik redelijk zenuwachtig was voor mijn eerste presentatie. Nergens voor nodig. Een leuker publiek dan kinderen bestaat niet. Trucjes met de rolstoel, mijn kroon van de mis(s)verkiezing en wat ervaringstestjes maken dat mijn verhaal super interessant en uitdagend is.

MS is heel gemakkelijk uit te leggen als je het menselijk lichaam vergelijkt met een computer waar de signalen niet goed doorkomen. Wat de  MS Research doet is nog simpeler uit te leggen: Er is nog geen pil waar je beter van wordt. Die moet er natuurlijk wel komen, daar is onderzoek voor nodig. Voor onderzoek is geld nodig en daar zorgt MS Research voor. Eitje. Over kandidaten voor de testjes heb ik niet te klagen. Iedereen wil wel eens proberen om met twee ovenhandschoenen een snoepje uit te pakken. Om zo te ervaren hoe het voelt om weinig gevoel in je vingers te hebben. En het snoepje uiteindelijk te mogen opeten. Snoep en kinderen is altijd een zeer goede combinatie. Een ander testje zorgt er bijna voor dat ik de hele groep kwijt ben. Want het is best moeilijk om met een hand je veters te strikken. Kinderen zijn zeer inventief en bedenken dat dat moet lukken als je op de grond ligt. Krijg ze dan maar weer eens terug op hun stoel.

Over vragen heb ik ook niet te klagen. Iedereen heeft er minstens twee. Hele belangrijke vragen zoals: Waarom krijgt alleen hij een snoepje? Maar ook vragen over de rolstoel en over het krijgen van kinderen. En vragen over MS. Mijn verhaal is overgekomen. Wat eerst een bijna onmogelijke uitdaging leek bleek een feestje te zijn. Mijn publiek was aandachtig, nieuwsgierig en zeer maatschappelijk betrokken. En vrolijk!